Badanie opublikowane przez ekonomistów związanych z Bankiem Rozrachunków Międzynarodowych (BIS) ujawnia, że wzrost stóp procentowych depozytów bankowych stanowi bezpośredni hamulec tempa adopcji stablecoinów, wykazując wyraźnie większą wrażliwość w przypadku aktywów takich jak USD Coin (USDC).
Analiza empiryczna pokazuje, w jaki sposób polityka stóp procentowych amerykańskiego sektora bankowości komercyjnej pozwala zatrzymać kapitał, który w przeciwnym razie szukałby płynności w ekosystemie kryptowalut, co ponownie otwiera debatę na temat wynagrodzenia za te cyfrowe aktywa.
Korelacja między depozytami bankowymi a wzrostem kryptowalut
Od lat toczy się debata na temat tego, w jakim stopniu stablecoiny mogą bezpośrednio konkurować z tradycyjnym pieniądzem banków komercyjnych. Według dokumentu roboczego przygotowanego przez ekonomistów BIS, Rozwój stablecoinów wyraźnie zwalnia, gdy banki podnoszą stopy procentowe od swoich depozytów.Zjawisko to pokazuje, że użytkownicy i instytucje reagują na konwencjonalne zachęty kapitałowe, równoważąc swoje narażenie na płynność cyfrową.
Badanie objęło cotygodniowe dane z rynku amerykańskiego zebrane między styczniem 2019 a czerwcem 2025 roku. Autorzy, Iñaki Aldasoro i Rashad Ahmed, stwierdzili, że w typowych dziesięciotygodniowych okresach całkowita kapitalizacja rynkowa sektora stablecoinów wzrosła o około 15%. Jednak wzrost zwrotu z oszczędności bankowych o zaledwie jeden punkt bazowy – znacząca zmiana w tygodniowych danych o depozytach – zmniejszył tempo wzrostu do 12% w ich szacunkach bazowych.
W modelach zaprojektowanych specjalnie w celu wyodrębnienia bezpośrednich przyczyn i skutków, tempo wzrostu spadło jeszcze bardziej, ustabilizowując się na poziomie około 6%. Rynek nadal rozwijał się w ujęciu netto, ale w znacznie wolniejszym tempie, co potwierdza, że koszt alternatywny pieniądza fiducjarnego na rachunkach bankowych bezpośrednio konkuruje z utrzymywaniem stabilnych aktywów w blockchainie.
Asymetryczne zachowanie między USDC i USDT
Badanie podkreśla, że efekt spowolnienia nie dotyka wszystkich emitentów w równym stopniu. Wrażliwość na rosnące stopy procentowe była znacznie bardziej widoczna w przypadku USD Coin (USDC), emitowanego przez Circle, niż w przypadku Tether (USDT). Naukowcy przypisują tę wyraźną różnicę bazie użytkowników oraz geograficznemu rozmieszczeniu kapitału wspierającego i wykorzystującego każdy token.
USDC utrzymuje znacznie bliższe relacje operacyjne, regulacyjne i handlowe z inwestorami i podmiotami z siedzibą w Stanach Zjednoczonych. Kiedy rachunki oprocentowane w bankach amerykańskich zaczęły oferować lepsze zyski po przezwyciężeniu restrykcyjnych stóp procentowych, korporacyjni i instytucjonalni posiadacze USDC znaleźli wyraźne zachęty do przeniesienia części swojego salda na gwarantowane, przynoszące dodatnią stopę zwrotu depozyty bankowe.
Z drugiej strony, USDT może pochwalić się globalnie zdywersyfikowaną bazą użytkowników, z silną pozycją w gospodarkach wschodzących, na rynkach transgranicznych i na międzynarodowych platformach wymiany walut. Dla tych międzynarodowych użytkowników stopa procentowa oferowana przez bank komercyjny w Stanach Zjednoczonych jest mniej dostępna lub mniej istotna niż natychmiastowa płynność, jaką dany instrument zapewnia w handlu peer-to-peer lub zabezpieczaniu przed wahaniami kursów walut lokalnych.
Próg trzech procent w polityce pieniężnej
Kluczowym wnioskiem z raportu jest mechanizm, za pomocą którego banki komercyjne przekazują decyzje banku centralnego swoim klientom końcowym. Ekonomiści zaobserwowali nieciągły wzorzec zachowań: kredytodawcy podnosili oprocentowanie rachunków oszczędnościowych tylko do momentu, gdy oficjalna stopa funduszy federalnych przekroczyła próg 3%.
Po przekroczeniu tego progu, zwrot w kierunku depozytów klientów gwałtownie przyspieszył. To właśnie w tym otoczeniu wysokich stóp procentowych względna atrakcyjność posiadania stablecoinów bez wynagrodzenia zaczęła być pod presją. Podczas gdy pieniądz fiducjarny w bankach generował przewidywalne przepływy, tokeny powiązane z dolarem nie oferowały bezpośredniego wynagrodzenia za samo posiadanie ich w stablecoinie. Portfel.
W dokumencie wskazano, że analiza ta odzwierciedla specyficzny cykl zacieśniania polityki pieniężnej, w którym emitentom stablecoinów zakazano lub ograniczono możliwość transferu zysków z rezerw do użytkowników końcowych. Umiejscawia to siłę cenową depozytów bankowych jako dźwignię, którą tradycyjny system finansowy nadal wykorzystuje do modulowania tempa wdrażania finansowania rozproszonego.
Debata regulacyjna i ramy instytucjonalne
Wyniki raportu pojawiają się w czasie, gdy międzynarodowe ramy regulacyjne dążą do zdefiniowania roli tych aktywów. W Stanach Zjednoczonych inicjatywy ustawodawcze, takie jak ustawa GENIUS, uchwalona w celu ustanowienia jasnych zasad emisji, przechowywania i użytkowania, współistnieją z ożywionymi debatami na temat tego, czy emitenci stablecoinów powinni mieć prawo do płacenia swoim użytkownikom, czy też ich rezerwy powinny być w całości przechowywane w depozycie bankowym.
Amerykański sektor bankowy stanowczo sprzeciwia się dystrybucji zysków pomiędzy posiadaczami stablecoinów, powołując się na ryzyko braku pośrednictwa finansowego i destabilizacji bazy depozytowej finansującej produktywne pożyczki. Tymczasem twórcy kryptowalut twierdzą, że przekazywanie użytkownikom nagród za zabezpieczenia demokratyzuje dostęp do krótkoterminowych zysków z długu państwowego.
W kontekście Unii Europejskiej, rozporządzenie MiCA nakłada bardzo jasne wytyczne dotyczące tokenów powiązanych z aktywami i tokenów pieniądza elektronicznego. MiCA wyraźnie zabrania emitentom tych tokenów przyznawania odsetek od aktywów użytkowników. Przepis ten ma na celu zachowanie stabilności finansowej i ochronę konsumentów, dostosowując europejskie ramy prawne do rygorystycznych standardów ostrożnościowych, które można szczegółowo omówić pod adresem [link/zasób]. Akademia Bit2Me.
Najczęściej zadawane pytania
Dlaczego wzrosty stóp procentowych wpływają na stablecoiny?
Ponieważ zwiększają koszt alternatywny utrzymywania nieoprocentowanych sald cyfrowych. Podczas gdy tradycyjne konta oszczędnościowe oferują nagrody za zdeponowane pieniądze, zarówno firmy, jak i osoby prywatne wolą trzymać część swojej płynności w banku, niż w powiązanych z walutą cyfrowych tokenach, które nie generują zysków z pasywnego przechowywania.
Czy rozporządzenie MiCA w Europie pozwala na wypłacanie odsetek w przypadku stablecoinów?
Nie. Europejskie ramy regulacyjne MiCA wyraźnie zabraniają emitentom tokenów pieniądza elektronicznego i tokenów powiązanych z aktywami oferowania posiadaczom bezpośrednich odsetek lub nagród za samo posiadanie aktywów, w celu ochrony stabilności systemu bankowego i zapobiegania pośrednictwu kredytowemu.
Dlaczego USDC okazał się bardziej wrażliwy na te zmiany niż USDT?
Ponieważ znaczna część użytkowników i przedsiębiorstw korzystających z USDC działa w obrębie jurysdykcji USA lub utrzymuje bezpośredni dostęp do amerykańskiego systemu finansowego, wzrost lokalnych stóp depozytowych pozwolił tym podmiotom na łatwiejsze arbitrażowanie kapitału w chronionych instrumentach bankowych.
Relacja między tradycyjną bankowością a aktywami w rozproszonym rejestrze nadal ewoluuje, ponieważ cykle makroekonomiczne wystawiają na próbę elastyczność kapitału. Dane potwierdzają, że konwencjonalna polityka pieniężna nadal wywiera decydujący wpływ na przepływy płynności cyfrowej.
Wraz z wprowadzeniem w Europie regulacji, takich jak MiCA, oraz rozwojem nowych schematów regulacyjnych w Stanach Zjednoczonych, interakcja między depozytami fiducjarnymi a stablecoinami zdefiniuje globalną infrastrukturę płatniczą w nadchodzących latach.
Inwestowanie w kryptoaktywa nie jest w pełni regulowane, może nie być odpowiednie dla inwestorów detalicznych ze względu na wysoką zmienność i istnieje ryzyko utraty wszystkich zainwestowanych kwot.
Do stworzenia tego artykułu wykorzystano narzędzia sztucznej inteligencji generatywnej.
